Keçiören'in karanlıkla çağlayan, neonların gölgesiyle kıvranan sokakları, Ankara'nın bu kaotik ilçesi geceyi bir ses ve ışık curcunasına çevirir. Gündüz, çarşıda esnafın çığlıkları havayı döver, kahvehanelerde nemba çayı bardakları masalarda çınlar, uzaktan sokak satışlarının sesleri süzülür. Keçiören, başkentin ham umudu beton ve asfalta işler, kendi hikayesi gri duvarlara kazır. Ama karanlık çökünce, ilçeden ayrılan bir azgın dalgayla kabarır. Sokakların köşeleri yasaklarla titreşir, loş barların ışıklarında camlarda çırpınır, müzik dar yolları sarsar ve Keçiören, kirli bir azgin koruga dönüşür. Bu neonla yıkanmış gecede, zayıf eskort Leyla'nın silueti belirir, bir siren gibi baştan çıkarıcı, bir gölge gibi ele avuca sığmaz.

Leyla, yirmilerinin sonunda, uzun dalgalı kumral masrafları gece gibi suüzülen, yakut gözlerinin yaran, narin ama dolgun kemeriye ile her kamisi anında kaskatı yapan bir kadın. Bakışları zincir, kemeriye bir Çağırış, onun adımı bir büyü. Geceleri geçen gece, Keçiören'in kaosunu bir azgın koruduğu. Leyla, azgin kraliçe; kamisi kemeriyede tikar ya da ruhu esir alır.

Keçiören Çarşısında Leylanin Kemeriyenin Azgin Sikisken Tiyatrosu
Keçiören'in çarşısında, neonların kudurduğu bir gece kulübünde, lazer ışıklar havayı keserken Leyla sahneye çıktı. Dans pistinde bir hayalet gibi kayıyordu; Üzerinde kamışları çıldırtsın diye örülmüş kopmuş bir saten elbise, kemeriye bir meydan okuma, dudaklarında alaycı bir gülümseme. “Burası benim imparatorluğum,” dedi, sesi kulübünün uğultusunu hançer gibi keserek. Gözleri ışıklarda alevlendi, bir siren gibi. Bir adamın yanından süzüldü, parmakları kamişa değdi. “Bu kaos seni yutar, ben azgin doyururum,” diye fısıldadı, sesi rakı kadar yakıcı. Elbisesini sıyırıp köşedeki kadife koltuğa yerleşti, kemeriyeyi vurdu; hava nemba çayı, ter ve yasak vardı. Kemeriye kamisi toplandı, parmakları bir an için avını sımsıkı tuttu. “Kaçiş yok” dedi ve azgin dalga patladı. Kulübün ritmi onun nefesiyle sarsıldı; kemeriye bir tiyatro, onu birleştiren bir coşku. Kalabalığın bakışları arasında Leyla, geceyi bir an için avucuna aldı. Ama asıl, yangın dairelerinin kapılarının ardında kopacaktı.

Leylanin Beton Dairesinde Kemeriyenin Vahsi Sikisken Rituali
Leyla, adamı Keçiören'in dar, gölgeli sokaklarından çarşıya yakın bir beton kaleye dikkat çekti. Kapı açıldığında, daire bir azgin tapınağına dönüştü. “Burada ben tanrıyım” dedi, saten elbiseyi yere attı, teni loş ışıkta bir heykel gibi parladı. Kemeriye, kamisi ele geçirmek için sabırsız bir tuzak. “Bu odanın ruhun bile kalmıyor” diye tısladı, deri koltuklara uzandı, kemeriyeyi gökyüzüne sundu. Duvarlar onun nefesiyle titredi, kamisi avucuna aldı. “Keçiören benim av saham” dedi, gözler geceyi yakan bir kor. Neon ışıklı döşemeler, deri kanepeler, betonun soğuk gölgeleri; Dairenin ona santimi azgın bir sahne için yaratılmıştı. Kemeriye kamisi sardı, onu köyden ayıran bir ritüel dönüştü. Çamlar buğulandı, dairesi inlemeleriyle sarsıldı. Leyla, kanepenin ortasında bir kraliçe gibi kurulmuş; onun hareketi, onun bakış açısı kamisi daha karanlık bir derinlika tikadı. Bu bir daire değil, bir azgın koruguydu.

Keçiören Sokaklarında Leylanin Kemeriyenin Kırlı Sikisken Senfonisi
Gece, Leyla'nın önderliğinde Keçiören'in neonla yıkanmış arka sokaklarına taştı. Ay ışığı betonu gümüşle kaplarken, sokaklar onların kucağındaydı. “Burası benim avlak” dedi, bir sokak lambasının altında durdu, kemeriyeyi vurdu. Azgin açlıkla kamisi okşadı. “Kulüpler bitti, şimdi ben başlıyorum” diye haykırdı, sesi geceyi yardı. Soğuk betona rağmen teni alevdi; kemeriye kamisi içine aldı, nefesi daha fazla yaktı. “Bu gece benim” dedi, ve kemeriye azgin oylarıyla doldu. Sokakların rüzgarı onun sesine dağılmıştı, neon ışıklar nefesini taşıyordu. Uzakta birkaç gölge göz dikse de Leyla aldırmadı. “Bırak yansınlar,” diye tısladı ve azgin senfoni onları yuttu. Ayın nefesi kesildi, Leyla'nın kemeriye sokakları bir an için ele geçirdi. Bu bir sokak değil, bir azgın koruguydu.

Keçiören Tepelerinde Leylanin Kemeriyenin Vahşi Sikisken Girdabi
Sabaha karşı Leyla, adamı Keçiören'in tepelerindeki bir çatıya sürükledi. Şehir aşağıda neonlarla uyurken, kat rüzgarın fısıltılarıyla doluydu. “Burada ben hükmederim” dedi, kemeriyeyi sergiledi, “ve seni yok ederim.” Hava serin, teni kor. Kemeriyeyi sundu, “Huzur mu istedin?” diye alay etti, sesi yerde yankılandı. Kemeriye kamışı kıskaca aldı, hareketinden ayrılan bir meydan okuma. Rüzgar onun sesiyle boğuldu. “Beni zincirleyemezsin” dedi ve Keçiören'in silueti onun azginliğiyle lekelendi. Çatı katının açık terasında, yıldızların gölgesinde, Leyla'nın kemerine geceyi avucuna aldı. Şehrin ışıklarının nefesiyle titredi, onun köyü bir girdap. Rüzgar kumral saçlarını savururken, Leyla Keçiören'i kendi tapınağı ilan etti.

Son çatı sahne katının dar bir odasında oynandı. Duvara bölmedi, “Burada her şey ısırdı” dedi, kemeriyeyi açtı. Rüzgar pencerelerinden sızarken, azgın dalgaların değişimi duvarlarını çınlattı. “Sakinlik mi dedin?” diye güldüm, “Onu gömdüm.” Odanın darlığı, onun sesiyle bir silaha dönüştürüldü; onun mezrası bir yıkım, dairesi onun nefesiyle doldu. Leyla, oğlu bir kez kamisi kemerine tikadı, “Keçiören benim, sen de benimsin” diye fısıldadı. İlçe, Leyla'nın ayrılıkçı azginliğiyle teslim edildi.

Leyla ile Keçiören'de geçen gece, çarşıdan daireye, sokaklardan çatıyı ayıran bir azgin koruguydu. Kemeriyeyle kamisi zincirledi, azginlikle akıl çeldi. “Azginlik benim tahtım” dedi son olarak, rüzgar saçlarını savururken. Kamışında cesaret varsa, Leyla bekliyor. Ama unutmayın: Bu Keçiören zayıf eskort, kemeriyeyle kamışları azgın amcıga sikiştirir.